KULÜBEM YANIYOR
KULÜBEM YANIYOR
Günlerden bir gün, okyanusta yol alan,
Bir gemi battı, biri hariç olmadı kurtulan.
Dalgalar bu adamı
attı ıssız bir adaya,
Adam kurtulmak için yalvarıyordu tanrıya
Yardım bulurum umuduyla ufka bakıp dalıyordu,
Fakat umut ateşi her gün biraz daha sönüyordu.
Korunmak için rüzgardan, yağmurdan
Bir kulübe yaptı, ağaç dallarından.
İçine eşyalar koydu gemiden artakalan.
Balık avlıyor, yardım bekliyordu uzaklardan.
Bir gün tatlı su içmek için yürüyüşe çıkmıştı.
O da ne, döndüğünde kulübesi yanmıştı.
Kara duman ta
göklere yükseliyordu.
Adam isyanlı şekilde feryat ediyordu.
Geceyi üzüntü içinde geçirdi.
Sabah sahile bir gemi yanaşıverdi.
“Burada olduğumu nasıl anladınız?” dedi.
Hem şaşırttı, hem de utandırdı aldığı kelam,
Dumanın ateşe delaletinden dedi, adam.
(Şer görülen şeyde hayır olabilir.)
Yorumlar
Yorum Gönder