Kur'an Çizgisi

  HURAFE DİNİ NASIL KUŞATIR? Hurafeler,  dini dışarıdan yıkmaz; içeriden aşındırır . Hurafenin dini teslim alması, Kur’an’ın merkezden kayması ve dinin referans kaynağının bulanıklaşmasıyla başlar. Meseleyi birkaç başlıkta ele alabiliriz. 1) Vahiy Merkezinin Kaybı İslam’ın kurucu metni Kur'an’dır. Hurafe ise kaynağı belirsiz, çoğu zaman rivayet zinciri zayıf veya kültürel tortulardan beslenen inanç ve uygulamalardır. Hurafe yaygınlaştığında, vahyin açık ilkeleri ikinci plana düşer. Kur’an yerine menkıbe, delil yerine söylenti referans olur. “Allah böyle buyuruyor” yerine “büyükler böyle demiş” belirleyici hale gelir. Bu durum, dinin epistemolojik temelini (bilgi kaynağını) zedeler. Din, ilahi kelama değil kolektif hafızanın tortularına yaslanmaya başlar. 2) Tevhit İlkesinin Zedelenmesi İslam’ın özü tevhittir. Yani mutlak otoritenin yalnızca Allah’a ait olmasıdır. Hurafeler ise otoriteyi; nesnelere kutsallık atfetme, aracı figürlere metafizik güç yükleme, sebep–so...

YUSUF SURESİNDE DAVRANIŞ MODELLERİ Yusuf Suresi, Kur’an’da baştan sona bir kıssayı ele alan müstakil tek suredir. Nüzul sırasında da, Mushaf’taki sıralamasında da Hûd Suresinden sonra yer almaktadır. Kur’an’da Yusuf suresi dışında 2 ayet daha Hz. Yusuf’tan bahseder. Bunlardan bir tanesinde diğer peygamberlerin isimleri sayılırken Hz. Yusuf’un ismi de zikredilir (En’am: 6/84) diğeri Hz. Musa kıssasında geçer. Daha önce Hz. Yusuf’un da “beyyineler” getirdiğine dair ayettir (Mü’min: 6/34). Hz. Yusuf, İsrail oğullarına gönderilen peygamberlerdendir. Kur’an’da Hz. Yusuf hakkında detaylı bir bilgi olmamakla birlikte, yine de başka peygamberlere nazaran daha fazla bilgi vardır. Kur’an’ın ifadesiyle “ehsenu’l kasas/en güzel kıssa” (Yusuf: 12/3) olarak anılan Yusuf kıssasında, peygamberin hayatının çocukluktan yöneticiliğe kadar olan tüm yaşam safhalarının anlatılmış olması, muhatapların bu kıssa üzerinde dikkatlerini yoğunlaştırmak amacını gütmektedir. Surede, tevhid, rüya tabiri, siyase...

                 KUR’AN’IN SİYERE KAYNAKLIK ETME İLKELERİ Kur’an’ın Siyer’in temel ve güvenilir kaynağı olduğunda şüphe yoktur. Kur’an Hz. Peygamberin yaşantısına dair pek çok ayrıntıya işaret etmiştir. Bunlar; Mekke döneminde Hz. Peygamberin müşriklerle mücadelesi, hicret olayı, Medine hayatının erken yıllarında müşriklerle yapılan savaşlar, farklı inanç grupları ile temasları… Geleneksel siyer kaynaklarında Kur’an yeterince kullanılmış mıdır? Kur’an’ın Siyer’in kaynağı olarak okunmasında nasıl bir yöntem izlenmelidir? Kur’an’ın siyer çalışmalarına kaynaklık etmesi meselesi, hem tarihsel hem de metodolojik bir konudur. Bu bağlamda, Kur’an’ın ve siyerin yapısını dikkate alarak bazı ilkeler belirlenebilir. Bunlar hem metin merkezli hem de bağlam merkezli olmalıdır. 1. Kur’an’ı Öncelikli ve Birincil Kaynak Olarak Ele Alma Siyer yazımında Kur’an, tarihsel olayların yorumlanmasında birincil otorite kabul edilmelidir. Kur’an’da yer alan ol...

  YUSUF SURESİNİ NÜZUL BAĞLAMINA GÖRE OKUMAK   Yusuf Suresi, peygamberlerin hayatındaki zorlukların, mücadelelerin ve ilahi hikmetlerin bir özeti gibidir. Bu sure, peygamberlerin her durumda sabır ve tevekkülle Allah’a bağlılıklarını koruduklarını ve insanlığa örnek olacak bir ahlak sergilediklerini öğretir. Bu nedenle Yusuf Suresi, peygamberlerin hayatını anlamak ve onların örnekliğini kavramak için çok kıymetlidir.   Kur’ân kıssalarının verdiği mesajlar incelendiğinde bunların Hz. Peygamber ve muhataplarının durumuna ilişkin öngörüler ve davranış modelleri sunduğu görülür. Bu öngörü ve davranış modelleri peygamberlerin muhataplarının davete icabet etmesi, tereddüt sürecinde olması veya inkâr etmesine göre değişir. Hz. Peygamber’in o sıradaki konumuna, şartlarına ve bağlamına uygun gelecek şekilde yol gösterici modeller sunar.   Her metin oluştuğu ortamın izlerini taşır. Bu bağlamda Kur’ân’da nazil olduğu ortamın izlerini bünyesinde barındırır. Kur’ân’ın...

  “RUHUMDAN ÜFLEDİM”İ NASIL ANLAMALIYIZ? Müfessirlerin “min rûhî” ve “min rûhinâ” ifadelerindeki “min” harfi cerrini ba’diyet/parça olarak değil teşrif olarak yorumladıkları görülmektedir. Bu te’vil Müslümanların Hristiyanlar ve Hulûliyye fırkasının ruhu yanlış yorumlayarak insanın Allah’ın bir cüzü olduğu, O’nun insana hulûl ve ittihadını iddia etme hatasına düşmemeleri için bir uyarı olarak okunabileceği gibi, bu konuyu Allah Teâlâ’yı tenzih üzerinden anlamanın daha doğru olmasından kaynakmış olabilir. Zemahşerî, Bursevi ve İbn Âşûr gibi müfessirlerin ruh üflenmesiyle ilgili anlatımların temsili olduğunu, aslında ne üfleme ne de üflenen herhangi bir şey olmadığını kaydettikleri görülmektedir. Konu Allah Teâlâ, ruh, ruhundan üflemesi olunca bu yaklaşım kendi içinde haklı olmakla birlikte, bazı yorumlarda insanın değerine, üstünlüğüne ve manevi potansiyeline işaret edilmemesi, insanın potansiyel ve konumunun gözden kaçırılmasına sebep olabilmektedir. Bundan dolayı te’vilin nassın...

  İSLAMİ DİLİN YOZLAŞMASI ÜZERİNE Dil, bir düşünce dünyasının hem taşıyıcısı hem de kurucusudur. İslam düşüncesinde dil yalnızca iletişim aracı değil; vahyin muhatap olduğu, anlamın inşa edildiği ve ahlâkın somutlaştığı bir zemindir. Kur’an’ın nüzulüyle birlikte Arapça, yalnızca kelimelerden oluşan bir yapı olmaktan çıkmış; kavramlar, değerler ve yönlendirici ilkelerle yüklü bir anlam sistemi haline gelmiştir. Ancak tarihsel süreçte bu anlam sisteminin aşınmaya uğradığı, İslami dilin kavramsal derinliğini yitirdiği ve giderek biçimsel bir söyleme dönüşmüştür. Bu yazıda, İslami dilin yozlaşmasını nedenleri, görünümleri ve sonuçları ele alınacak. 1. İslami Dil Nedir? İslami dil, sadece dinî terimlerin kullanımı değildir. O, vahyin inşa ettiği anlam dünyasında şekillenen bir kavram dili dir. Kur’an’da geçen iman, küfür, takva, adalet, zulüm, merhamet, salih amel gibi kavramlar; sözlük anlamlarının ötesinde, ahlâkî ve ontolojik bir içeriğe sahiptir. Bu nedenle İslami dil, kelim...

  MÜSLÜMANLARIN TARİHİNDE NEDEN ÖZGÜN BİR SİYASET GELİŞMEDİ [1] Siyaset, İbrahimi-İslami bağlamda “İlahi Misak”(7/172) ve “Emanet”(33/72, 4/58) ilkelerine dayanan “Dünya-İnsan Görüşü” nün dolayımında, Müslümanların varlığını-güvenliğini koruma, dünya işlerini deruhte etme çabasıdır. Karşıt siyaset ise, “Tağutluk-Firavunluk-Şeytanlık” tır. Yani “Güç İstenci” tutkusuna bağlı olarak yalan ve zulümdür. Muhammed (a.s), Yemen Arap kültürünün halkı, siyasi sorumluluğa ortak eden “Şura” ilkesine bağlı olarak gerçekleşmiştir (3/159, 42/38). “Dört Halife” döneminin şurayı kurumsallaştıramaması sonucu, “Çoban-Sürü (Saltanat) koduna geri dönülmüş ve Abbasiler ile birlikte de İran’ın “Teokrasi (Zıllullah)” kodu eklemlenmiştir. Ebubekir, Ömer ve Ali’nin siyasetleri, -kurumsal olamasa da- hakkaniyet arayışı iken; Osman, nepotizme kaymıştı. Muaviye’nin başlattığı “Yalan Siyaseti”, daha sonraları Makyavelli tarafından teorik bir yapıya kavuşturulmuştur. [2] Müslüman Siyaset Düşüncesinin Ta...