Kur'an Çizgisi

SORUMLULUK VE ÖZGÜRLÜK İnsanın hikâyesi, sorumluluk ile özgürlük arasındaki o gerilimli çizgide başlar. Bu çizgi, Kur’an’da iki güçlü pasajda çarpıcı biçimde görünür: Ahzâb 72 ve Şems 7-10. Bu ayetler birlikte okunduğunda, insanın ne olduğu değil; ne olabileceği sorusu açığa çıkar. Ahzâb 72’de “emanet”in göklere, yere ve dağlara teklif edildiği; onların bundan kaçındığı, fakat insanın onu yüklendiği ifade edilir. Bu, sıradan bir yükleniş değildir. Ayet, insanı “zalim” ve “cahil” olarak niteleyerek bitirir. İlk bakışta bu, insanı aşağılayan bir hüküm gibi durur. Oysa burada bir mahkûmiyet değil, bir imkânın riskine işaret vardır. İnsan, sınırlarını aşabilecek tek varlıktır; hem zulme hem de adalete yürüyebilecek tek özne odur. Cahil oluşu ise bilgisizliğinden değil, hakikati görmezden gelme potansiyelinden kaynaklanır. Bu potansiyelin iç yapısı ise Şems 7-10’da açılır: “Nefse ve onu düzgün biçimde şekillendirene; ona fücurunu ve takvasını ilham edene…” Burada insanın iç dünyası bi...

  NEDEN SONUÇ İLİŞKİSİ İnsanlığın en eski ve yaygın düşünce hatalarından biri, neden ile sonucu karıştırmak. Yani, sebebi sonuç sanmak, sonucu da sebep yerine koymak. İslam dünyasının durumunu anlamaya çalışan birçok kişi de bu “neden-sonuç” tuzağına düşüyor. Sonuçları sebep sanıyorlar. Bence bugün yaşadığımız sıkıntıların temel nedeni, insanın kendi özüne yabancılaşmasıdır. Kendi özünü; benlik (nefs), akıl (düşünme ve üretme), vicdan (ahlak) ve sağlıklı içgüdüler olarak görüyorum. Kur’an’ın bazı ayetleri (Bakara 6-20), insanın ahlak ve vicdan yönünden yabancılaşmasını anlatır. Tasavvuf ise, ruhu merkeze alıp nefs ve akıl gücünü baskılayarak, insana pasif bir teslimiyet (pasif nihilizm) aşılar. Yani akıldan kopmuş bir duygusal coşku hali… Erich Fromm da modern çağda insanın içgüdüler aracılığıyla hem akıl hem vicdandan koparak yabancılaştığını söyler. Ona göre din, içi boşaltılmış bir kabuğa dönüşmüş, Tanrı ise adeta bir “iş ortağı” haline gelmiştir. İnsan, maddi refah artmas...

  KUR’AN’DA RUH KAVRAMI Ruh kavramı hakkında Kur'ân’da fazla bilgi verilmemesine rağmen, zaman zaman aynı anlamda kullanılan ‘nefs’ kavramı çok sık geçmektedir. Öyleyse ‘ruh’ ve ‘nefs’ kavramlarının anlamı nedir? Arapça olan ruh kelimesi Kur'ân'da, çeşitli şekillerde 20 yerde, 21 defa [1] kullanılmıştır. Kelime sözlükte "can, nefes, öz, ilham, vahy, Cebrail, hafif esinti ve rüzgâr" [2] anlamlarına gelmektedir. Kur’ân’da “rûh” kelimesi farklı bağlamlarda ve çok katmanlı anlamlarla geçer. Tek bir sabit anlamı yoktur; kullanım yerine göre farklı anlamlar kazanır. Aşağıda ana çerçeveyi özetleyeyim: 1. Vahiy / İlâhî Mesaj Anlamında Ruh Kur’an’da “rûh” bazen vahyin kendisi veya vahyi taşıyan ilâhî bir unsur olarak geçer. Şûrâ 52: “İşte böylece sana da emrimizden bir ruh vahyettik…” Buradaki “ruh”, Kur’an’ın kendisidir; insana hayat veren ilâhî kelâm. Mü’min 15: “O, kullarından dilediğine emrinden bir ruh indirir…” Buradaki de vahiydir. 2. Cebrâil (...

  DİNDARLIK VE AHLAK İLİŞKİSİ   Dindarlık ve ahlak, insanlık tarihi boyunca birbiriyle ilişkilendirilen, ancak birbirinden bağımsız da değerlendirilebilen iki kavramdır. Dindarlık, genellikle bir dinin inançlarına, ritüellerine ve öğretilerine bağlılık olarak tanımlanırken; ahlak, bireyin doğru ve yanlış arasında seçim yapmasını sağlayan değerler, ilkeler ve davranış kuralları bütünüdür. Bu iki kavram arasındaki ilişki, hem bireysel hem de toplumsal düzeyde incelenmesi gereken bir konudur. Dindarlığın Ahlaka Katkısı Dindarlık, birçok insan için ahlaki bir çerçeve sunar. Dinler, tarih boyunca bireylere ve topluluklara ahlaki kurallar, erdemler ve toplumsal düzenin korunması için rehberlik etmiştir. Örneğin, çoğu dinde yalan söylemek, hırsızlık yapmak veya başkalarına zarar vermek yasaklanmış; dürüstlük, yardımseverlik ve adalet gibi değerler teşvik edilmiştir. Hristiyanlıktaki “Altın Kural” (Başkalarına, sana yapılmasını istediğin gibi davran), İslam’daki kul hakkı kavr...

  HURAFE DİNİ NASIL KUŞATIR? Hurafeler,  dini dışarıdan yıkmaz; içeriden aşındırır . Hurafenin dini teslim alması, Kur’an’ın merkezden kayması ve dinin referans kaynağının bulanıklaşmasıyla başlar. Meseleyi birkaç başlıkta ele alabiliriz. 1) Vahiy Merkezinin Kaybı İslam’ın kurucu metni Kur'an’dır. Hurafe ise kaynağı belirsiz, çoğu zaman rivayet zinciri zayıf veya kültürel tortulardan beslenen inanç ve uygulamalardır. Hurafe yaygınlaştığında, vahyin açık ilkeleri ikinci plana düşer. Kur’an yerine menkıbe, delil yerine söylenti referans olur. “Allah böyle buyuruyor” yerine “büyükler böyle demiş” belirleyici hale gelir. Bu durum, dinin epistemolojik temelini (bilgi kaynağını) zedeler. Din, ilahi kelama değil kolektif hafızanın tortularına yaslanmaya başlar. 2) Tevhit İlkesinin Zedelenmesi İslam’ın özü tevhittir. Yani mutlak otoritenin yalnızca Allah’a ait olmasıdır. Hurafeler ise otoriteyi; nesnelere kutsallık atfetme, aracı figürlere metafizik güç yükleme, sebep–so...

YUSUF SURESİNDE DAVRANIŞ MODELLERİ Yusuf Suresi, Kur’an’da baştan sona bir kıssayı ele alan müstakil tek suredir. Nüzul sırasında da, Mushaf’taki sıralamasında da Hûd Suresinden sonra yer almaktadır. Kur’an’da Yusuf suresi dışında 2 ayet daha Hz. Yusuf’tan bahseder. Bunlardan bir tanesinde diğer peygamberlerin isimleri sayılırken Hz. Yusuf’un ismi de zikredilir (En’am: 6/84) diğeri Hz. Musa kıssasında geçer. Daha önce Hz. Yusuf’un da “beyyineler” getirdiğine dair ayettir (Mü’min: 6/34). Hz. Yusuf, İsrail oğullarına gönderilen peygamberlerdendir. Kur’an’da Hz. Yusuf hakkında detaylı bir bilgi olmamakla birlikte, yine de başka peygamberlere nazaran daha fazla bilgi vardır. Kur’an’ın ifadesiyle “ehsenu’l kasas/en güzel kıssa” (Yusuf: 12/3) olarak anılan Yusuf kıssasında, peygamberin hayatının çocukluktan yöneticiliğe kadar olan tüm yaşam safhalarının anlatılmış olması, muhatapların bu kıssa üzerinde dikkatlerini yoğunlaştırmak amacını gütmektedir. Surede, tevhid, rüya tabiri, siyase...

                 KUR’AN’IN SİYERE KAYNAKLIK ETME İLKELERİ Kur’an’ın Siyer’in temel ve güvenilir kaynağı olduğunda şüphe yoktur. Kur’an Hz. Peygamberin yaşantısına dair pek çok ayrıntıya işaret etmiştir. Bunlar; Mekke döneminde Hz. Peygamberin müşriklerle mücadelesi, hicret olayı, Medine hayatının erken yıllarında müşriklerle yapılan savaşlar, farklı inanç grupları ile temasları… Geleneksel siyer kaynaklarında Kur’an yeterince kullanılmış mıdır? Kur’an’ın Siyer’in kaynağı olarak okunmasında nasıl bir yöntem izlenmelidir? Kur’an’ın siyer çalışmalarına kaynaklık etmesi meselesi, hem tarihsel hem de metodolojik bir konudur. Bu bağlamda, Kur’an’ın ve siyerin yapısını dikkate alarak bazı ilkeler belirlenebilir. Bunlar hem metin merkezli hem de bağlam merkezli olmalıdır. 1. Kur’an’ı Öncelikli ve Birincil Kaynak Olarak Ele Alma Siyer yazımında Kur’an, tarihsel olayların yorumlanmasında birincil otorite kabul edilmelidir. Kur’an’da yer alan ol...

  YUSUF SURESİNİ NÜZUL BAĞLAMINA GÖRE OKUMAK   Yusuf Suresi, peygamberlerin hayatındaki zorlukların, mücadelelerin ve ilahi hikmetlerin bir özeti gibidir. Bu sure, peygamberlerin her durumda sabır ve tevekkülle Allah’a bağlılıklarını koruduklarını ve insanlığa örnek olacak bir ahlak sergilediklerini öğretir. Bu nedenle Yusuf Suresi, peygamberlerin hayatını anlamak ve onların örnekliğini kavramak için çok kıymetlidir.   Kur’ân kıssalarının verdiği mesajlar incelendiğinde bunların Hz. Peygamber ve muhataplarının durumuna ilişkin öngörüler ve davranış modelleri sunduğu görülür. Bu öngörü ve davranış modelleri peygamberlerin muhataplarının davete icabet etmesi, tereddüt sürecinde olması veya inkâr etmesine göre değişir. Hz. Peygamber’in o sıradaki konumuna, şartlarına ve bağlamına uygun gelecek şekilde yol gösterici modeller sunar.   Her metin oluştuğu ortamın izlerini taşır. Bu bağlamda Kur’ân’da nazil olduğu ortamın izlerini bünyesinde barındırır. Kur’ân’ın...

  “RUHUMDAN ÜFLEDİM”İ NASIL ANLAMALIYIZ? Müfessirlerin “min rûhî” ve “min rûhinâ” ifadelerindeki “min” harfi cerrini ba’diyet/parça olarak değil teşrif olarak yorumladıkları görülmektedir. Bu te’vil Müslümanların Hristiyanlar ve Hulûliyye fırkasının ruhu yanlış yorumlayarak insanın Allah’ın bir cüzü olduğu, O’nun insana hulûl ve ittihadını iddia etme hatasına düşmemeleri için bir uyarı olarak okunabileceği gibi, bu konuyu Allah Teâlâ’yı tenzih üzerinden anlamanın daha doğru olmasından kaynakmış olabilir. Zemahşerî, Bursevi ve İbn Âşûr gibi müfessirlerin ruh üflenmesiyle ilgili anlatımların temsili olduğunu, aslında ne üfleme ne de üflenen herhangi bir şey olmadığını kaydettikleri görülmektedir. Konu Allah Teâlâ, ruh, ruhundan üflemesi olunca bu yaklaşım kendi içinde haklı olmakla birlikte, bazı yorumlarda insanın değerine, üstünlüğüne ve manevi potansiyeline işaret edilmemesi, insanın potansiyel ve konumunun gözden kaçırılmasına sebep olabilmektedir. Bundan dolayı te’vilin nassın...